Як-єм ишов з Гамерики,
З той желізной, з той фабрики.

Ручки ся мі зрадували,
Же роботу поняхали.

Як-єм прийшов до Нев-Йорку,
До агента по шіфкарту.

Агенти ся мя питают,
Чи я мам тисяч талярів?

Не питайтеся мя о то,
Мам я срібло, мам я злото.

Як-єм сідав на то море,
Струхніло мі серце моє.

Боже, Боже, як ся бою,
Як препливу тоту воду?

Юж-єм прийшов серед моря,
Нич не видно – небо, вода.

Як-єм прийшов до Гамбурку,
То-м запомнув о фрасунку.

Як-єм прийшов до Берліна,
Випив-єм си погар вина.

Погар вина крайового,
Аж мі серце охолодло.

Як-єм прийшов до Кракова,
Чекала мя жена моя.

Діти мене не познали,
Бо од мене повтікали.

– Діти, діти, я ваш тато,
Не било мя штирі лята.